Column Irene Pigge: omkijken naar elkaar wanneer het nodig is

Irene Pigge is samen met haar man eigenaar van het winkeltje op het station van Borne. Een druk punt, waar veel ontmoetingen plaatsvinden en waar reuring is. In Hart van Borne vertelt zij wat zij er zoal meemaakt.

Je zou denken dat ik het inmiddels gewend ben om met m’n kop in de krant te staan. Nu is dat ook wel zo, maar dan is het met dít niemendalletje, een licht stukje over het reilen en zeilen in mijn zaak. Nooit te maatschappijkritisch, al kan ik er flink in zeuren. Met je kop in de Tubantia staan, is andere koek. En al helemaal wanneer de kop handelt over een zwaar onderwerp als zelfdoding. 

Ik werd gebeld over de impact die het op mij, op ons heeft, omdat we er al een paar keer mee te maken hebben gehad. Nu zeg ik in het artikel an sich niet heel veel, maar een deskundige wel en de strekking is: zie om naar elkaar. Nou, naar mij werd omgezien. Ik kreeg zoveel reacties op het stuk. Een echtpaar kwam met bonbons, een ander met een doosje met kleine gebakjes. Die kwam op het goede moment, toen er een vrijwilliger van de luisterlijn foldermateriaal kwam brengen. Als iemand iets zoets verdient, is zij het wel die zoveel bittere smart aanhoort.  Ook kreeg ik een puzzel, om mee te ontspannen en iemand kocht me zelfs een bak koffie. Die ik zelf mocht zetten.

Ik ben dankbaar voor de cadeautjes en de lieve woorden, maar vooral ook het op gang brengen van het gesprek over hoe belangrijk het is om aan elkaar te vragen hoe het eigenlijk gaat. Mensen willen contact. Wil je daar alsjeblieft oog voor hebben? Je hoeft niet een animatieteam te zijn in je eentje, maar even die groet, die échte aandacht. Die: “Kom, ik koop je een kop koffie.” (hoeft niet persé bij ons, maar liefst wel natuurlijk). En als je het alleen een beetje moeilijk vindt: het Kulturhus heeft tal van initiatieven, waar je bij aan kunt haken. Samen eten, samen spelen, samen iets leren. We hebben elkaar zo nodig.

Irene Pigge