Onze herinnering aan Bernard Swyer
AlgemeenRond 4 en 5 mei is het belangrijk om stil te staan bij de verhalen achter het thema vrijheid en bevrijding. Niet alleen die van de slachtoffers, maar zeker ook de verhalen van de bevrijders die hun leven riskeerden - en soms gaven - om ons weer vrijheid te geven. Onderstaand een ingezonden artikel over de herinneringen van Nel Marissen uit Borne.
Voorafgaand aan de bevrijdingsfestiviteiten in het jaar 1995 werden er gastgezinnen gezocht voor o.a. Britse oud-strijders. Alhoewel woonachtig in Borne hadden we ons toch hiervoor opgegeven. De kennismaking was een bijzonder emotioneel moment. Hij kwam een beetje strompelend aanlopen en begroette ons allerhartelijkst. Dezelfde avond vertelde Bernard ons welke rol de oorlog, en dan met name het verschrikkelijke voorval in Nederland, in zijn leven had gespeeld en ook hoe zijn persoonlijke leven hierna is verlopen.
Hoe hij als 24-jarige jongeman ingedeeld was bij het Hampshire Regiment in Engeland. Hoe ze in September 1944 onderweg waren van Normandië richting Arnhem; hij was de bestuurder van een Bren Gun Carrier. Bij Heteren, ten zuiden van de Neder-Rijn, werden ze onder vuur genomen. Bernard sprong van zijn pantservoertuig en kwam terecht op een boobytrap. Hij werd zwaar gewond afgevoerd naar Engeland waar zijn linkerbeen werd geamputeerd.
Hoe en waarom hij later heeft gekozen voor zijn studie in de medische wereld en dat uiteindelijk zijn beroep als patholoog/anatoom hem veel voldoening heeft gegeven. Hoe hij gefascineerd is geraakt door de mens en de wetenschap en dat hij naast zijn specialisme ook ondersteuning heeft gegeven tijdens het werk in een mortuarium. Hoe hij zijn partner Pamela heeft leren kennen; ze was werkzaam op het laboratorium van het ziekenhuis waar hij zelf ook werkte. Hoe hij, ondanks zijn prothese, humor als iets wezenlijks en vooral iets onmisbaars in zijn leven en in het leven van veel andere mensen heeft weten te geven.
Dat hij tijdens zijn verblijf bij ons in Borne, na wat grappen en grollen de Engelse opmerking “Are you pulling my leg?” maakte.Dat hij na zijn pensionering als buschauffeur dagelijks zowel kinderen naar school als van school naar huis reed. Dat is hij blijven doen tot aan zijn overlijden in het jaar 1998.
Wij zijn tijdens zijn verblijf bij ons met hem naar Heteren gegaan om er de plek te vinden waar zijn sprong van het pantservoertuig, met de nodige gevolgen, heeft plaatsgevonden. Het herdenkings-monument werd gevonden waarop ook zichtbaar een paar namen van “mates” te lezen waren. Een emotioneel moment voor hem en voor ons.
Op 10 Mei 1995, na een heerlijke maaltijd samen met zijn partner en onze dochter Evelien bij Motel van der Valk werd het een afscheid op het NS-station in Hengelo; terug naar Christchurch in het Engelse graafschap Dorset. Dit werd een wederzijdse tranentrekker. Het is een enorm voorrecht Bernard Swyer te hebben mogen leren kennen. Hij was een levenskunstenaar in hart en nieren maar vooral zijn positieve manier hoe in het leven te staan met zijn fysieke beperking ontstaan in Nederland en hoe daarmee om te gaan, heeft ons een waardevolle vriendschap gegeven. Gek genoeg denken we nog geregeld aan hem. Vooral in de maand mei.
Nel Marissen; Borne.