What's in a name?
Irene Pigge is samen met haar man eigenaar van het winkeltje op het station van Borne. Een druk punt, waar veel ontmoetingen plaatsvinden en waar reuring is. In Hart van Borne vertelt zij wat zij er zoal meemaakt.
Staat u weleens stil bij uw naam? Het is een vaststaand gegeven, vergroeid met wie je bent geworden. Mijn naam is Irene. Ik kwam meer dan vijftig jaar geleden ter wereld in het toenmalige Ireneziekenhuis te Almelo. Nu is dat een partypaleis waar je ondanks de jaren en onbeperkt bitterballen kanen nog steeds de geur van lysol kunt waarnemen. Maar toen was het dus een ziekenhuis en in kamer 304 lag ik. In een piepklein bedje diep dankbaar te wezen dat ik niet in het Geertruidenziekenhuis geboren ben. Zonder gekheid, ik ben niet vernoemd naar het ziekenhuis, maar het is altijd een leuke uitleg gebleven.
Mijn naam betekent ‘zij die vrede brengt'. Wellicht was het nodig, na twee kibbelende zussen en een best vervelend joch in die tijd boven me. Een diplomatieke draai van mijn ouders om een slaatje te slaan uit mijn onverwachte komst. Het is een mooie betekenis, maar dit heeft niet speciaal de naam veel populairder gemaakt, want ik kom ‘m niet veel tegen. Tot ik een koffiezaak begon.
Een leuke vlotte Oekraïense meid zag mijn kop in de krant en mijn naam ernaast. Ze wees erop en merkte op dat we dezelfde naam droegen. Alleen bleek haar nomen bepaald geen omen in haar land. Want vrede willen brengen is één ding, maar vrede krijgen is blijkbaar weer een heel ander verhaal. En het gebeurt meer dat andere Irenes me aanspreken dat we een naam delen. Zo heb ik er aardig wat leren kennen.
Sterker nog: er is een dag gekomen dat ik er twee tegelijk in de winkel had. Drie Irenes in één ruimte, terwijl ik in veertig jaar misschien een of twee Irenes ben tegengekomen en zeker niet tegelijk. Het grappige is: geen van ons leek echt op elkaar. De ene praatte honderduit (ik), de ander keek rustig om zich heen en de derde had duidelijk geen zin in mensen vóór haar eerste koffie. Dus zoveel zegt een naam uiteindelijk blijkbaar ook weer niet. Maar het was wel een geinige gewaarwording. Alsof je naam ineens niet meer iets unieks is wat alleen aan jou vastzit, maar ook een klein clubje blijkt te hebben waarvan je het bestaan nooit wist.
