Samen Kerken: De geest waait door mensen
ColumnWachtend op een woning, uitgeprocedeerd en niet terug kunnen. Voor een handjevol vluchtelingen is er al jaren een thuis aan de Oonksweg in Borne. Eindelijk een plek voor jezelf, waar je even op adem kunt komen binnen de ongewisse situatie waarin je leeft. En juist in Borne kan dat.
Het huis dat leeg kwam te staan, werd een thuis. De mensen die er wonen zijn Bornenaren zoals u en ik. Ze vallen niet op; ze leven gewoon hun leven. Stichting Noodopvang zorgt voor de broodnodige financiële ondersteuning, volledig gedragen door vrijwillige donaties van vele naamloze mensen die dit initiatief een warm hart toedragen. Een kleinschalig initiatief, dat ook niet groter kan worden omdat de middelen daarvoor simpelweg ontbreken.
Een paar mensen vinden hier rust tijdens een periode van wachten en hopen, een periode die op zichzelf al slopend genoeg is voor iemands mentale en fysieke gezondheid. Een rust die nu plotseling wreed verstoord dreigt te worden.
Blijkbaar moet er aan de bel getrokken worden omdat het wonen op deze plek tegen de regels zou zijn. En daarmee worden ook de bewoners impliciet onderwerp van twijfel. Over het algemeen ben ik blij met klokkenluiders, maar alleen wanneer zij onrecht aan het licht brengen. Regels en wetten zijn bedoeld om goed samen te leven, niet om uitsluitend de waarde van een huis of andere individuele belangen te beschermen.
De haken en ogen rond deze woning zijn ook bij de stichting bekend. Maar wat is er mooier dan wanneer een overheid, in dit geval de gemeente, erin slaagt om medemenselijkheid centraal te stellen in haar bestuur?
Natuurlijk: als de bestemming van het pand en de locatie verandert, zal er naar andere oplossingen gezocht moeten worden. Maar zolang dat niet het geval is, kunnen we eigenlijk alleen maar trots zijn op een beleid waarin barmhartigheid nog een plaats heeft.
Het is bijna Pinksteren: het feest van bezieling, van de goede Geest die waait. De leerlingen van Jezus, nog altijd verdwaasd na opstanding en hemelvaart, hervonden zich tijdens dit feest versterkt door de kracht van zijn boodschap van liefde. Zij namen die handschoen op en gingen de wereld in. In deze Geest kunnen ook wij samen verder gaan en elkaar het licht in de ogen gunnen. Een Geest die de regels niet negeert maar wel een menselijk gezicht geeft. Ik hoop van ganser harte dat die geest blijft waaien, voor de verantwoordelijke mensen binnen de gemeente, maar vooral voor de bewoners aan de Oonksweg.
Ina van de Bunt/Koster
pastoraal theoloog
