Column Irene Pigge: Van wakker blijven naar waarderen
ColumnIrene Pigge is samen met haar man eigenaar van het winkeltje op het station van Borne. Een druk punt, waar veel ontmoetingen plaatsvinden en waar reuring is. In Hart van Borne vertelt zij wat zij er zoal meemaakt.
Ik ben niet als koffiejuf geboren. Voordat ik dit deed, werkte ik in de zorg en dronk ik vooral koffie om wakker te blijven tijdens de nachtdienst. Dat lukte ook wel, want een van mijn taken was het bijvullen van de koffiebussen op de woongroepen waar ik over waakte. Die waren altijd nét te klein voor het pondspak roodmerk dat ik moest uitstorten, dus van het restje dat overbleef, zette ik dan maar weer een kan. of iets dat daar op leek.
Het was altijd wel een teleurstelling dat het absoluut niet zo smaakte zoals het rook toen het aroma langs de schaar omhoog siste bij het openen van de verpakking. Maar ja, het hield me wakker en het gaf me even een excuus voor het nemen van een pauze. Maar speciaal lekker vond ik het niet. Ik had ook geen enkel idee wat ik nou eigenlijk dronk. Dat korrelige goedje zou wellicht kunnen komen van bonen, maar het had net zo goed chemisch in elkaar gezet kunnen zijn. Ik stond er gewoon nooit zo bij stil.
Ik zou je werkelijk niet kunnen hebben vertellen of de boon nou boven of onder de grond is gegroeid. En of de cafeïne er later aan wordt toegevoegd, of dat dat er gewoon al inzat. Geen flauwe notie.
Nú weet ik dat koffie groeit aan een struik, ergens ver weg op een berghelling, moeilijk bereikbaar voor machines. Dat het pitten zijn van glimmende rode besjes. Dat cafeïne een natuurlijk insecticide is. Dat de boer best druk is met die lastige ziektegevoelige koffiestruiken en er een kleine tien keer per jaar langs moet om met de hand te checken of de bessen al rijp zijn. Dat voor 1 kilo koffie twee van die struiken een jaar moeten groeien. Dat hoogte, klimaat en de bodem direct invloed hebben op de smaak. Als je het zo bekijkt, zit er in één kop koffie niet alleen water en koffiebonen. Er zitten landschappen in. Ochtenden op plantages. Manden vol rode handgeplukte bessen. Containerschepen. Branders. Vakmanschap. Koffie heeft voor mij zo’n andere lading gekregen. Dat had ik nooit kunnen bedenken toen ik jaren geleden de koffiezooi vervloekte die niet in het potje paste. Maar ja, als ik terugdenk aan de smaak van nachtdienstkoffie, dan sluit ik het chemisch in elkaar knutselen van koffie niet uit.
Irene Pigge
De Koffiekaravaan
