Column Samen Kerken: Leef-tijd

Deze maand mocht ik de pensioengerechtigde leeftijd bereiken. Een kaart met de woorden “Niets moet, niksen mag”, bracht een glimlach, maar riep ook een vraag op: hoe geef je deze nieuwe tijd betekenis?

 Het lijkt alsof er tijd in overvloed is. Toch dringt zich een diepere vraag op: wat doen wij met de ons gegeven leef-tíjd? In het boek Prediker lezen wij dat er voor alles een tijd is. Er is een tijd voor vreugde en een tijd voor verdriet, een tijd voor opbouw en een tijd voor afscheid. Deze woorden herinneren ons eraan dat het leven niet maakbaar is en dat wij niet alles in de hand hebben. 

De tijd die ons gegeven wordt, is kostbaar en tegelijk begrensd. Er ligt ons ook een verantwoordelijkheid, want er is één aspect waarop wij wél invloed hebben: de wijze waarop wij omgaan met onze tijd. 

Regelmatig horen wij: “De tijd glipt mij door de vingers.” Maar de beleving van tijd is niet voor iedereen gelijk. Een periode van verdriet kan lang en zwaar aanvoelen, terwijl momenten van vreugde vaak voorbij lijken te vliegen. Een gedicht geeft dit weer: Tijd is immer te traag voor wie hopen, te snel voor wie vrezen, te lang voor wie treuren, te kort voor wie genieten, maar voor wie liefhebben is de tijd eeuwigheid. Wij beseffen dat tijd niet terugkomt. Evenmin keren woorden en gemiste kansen terug. 

Toch blijkt dat weten alleen niet voldoende is. Wijsheid toont zich niet in juiste woorden, maar in een levenshouding waarin deze woorden daadwerkelijk gestalte krijgen. Dat vraagt om aandacht, om bewuste keuzes, telkens opnieuw. In een samenleving waarin prestaties, bezit en snelheid centraal staan, is het goed onszelf de vraag te stellen wat werkelijk waardevol is. Maakt het streven naar meer ons gelukkiger? Of ligt de ware rijkdom in iets anders? 

Liefde, respect en vertrouwen vormen de basis van een betekenisvol leven. Kalmte, eerlijkheid en hoop zijn waarden, die wij niet uit het oog mogen verliezen. Zij geven richting aan de manier waarop wij onze tijd besteden en onze relatie tot de ander vormgeven. Het besef dat wij de tijd zelf niet kunnen veranderen, nodigt ons uit om des te bewuster te leven binnen de tijd die ons gegeven is. 

Moge het ons gegeven zijn onze tijd niet alleen te ontvangen, maar haar ook met aandacht, dankbaarheid en toewijding te leven.

Maria Verheijen-van Alst 

parochiebestuurder HH. Jacobus en Johannes