Column Irene Pigge: Mean Girls – Barista Edition
ColumnIrene Pigge is samen met haar man eigenaar van het winkeltje op station Borne. Een druk punt waar veel ontmoetingen plaatsvinden en waar altijd reuring is. In Hart van Borne vertelt zij wat zij er zoal meemaakt.
U kent ze wel, die tienerseries en -films vol stereotiepe personages. Meestal spelen ze zich af op een high school, als afspiegeling van de belevingswereld van de doelgroep. Maar soms zie ik verrassend veel overeenkomsten met mijn eigen wereld. Laat ik het concept even uitleggen.
Je hebt het sullige, nerdy, ietwat dikke meisje (that would be me). De excentrieke outcast met briljante creatieve ideeën (zou ook zomaar ik kunnen zijn, maar ik durf mijn haar niet roze te verven). De knappe hunk (uiteraard denk ik dan aan mijn echtgenoot; iets anders beweren lijkt me strategisch onverstandig). En dan heb je altijd - maar echt áltijd - het gemene meisje.
En laat dat gemene meisje nu precies de inspiratie zijn voor het stukje van deze nerd, die haar hand iets te vaak in de snoeppot voor klantenkinderen laat verdwijnen.
Want dat gemene meisje bestaat echt. Ze staat met enige regelmaat voor mijn neus. Ze komt binnen alsof ze auditie doet voor de hoofdrol in een parfumreclame. Met wimpers als tuinharken, nagels waar de gemiddelde buizerd jaloers op zou zijn en een houding die uitstraalt dat ik vooral niet te veel moet verwachten van dit gesprek. En ze heeft altijd vragen. Of ik lactosevrije melk heb. En welke dan precies. Ik noem vervolgens mijn zes (!) opties, waarna ze zonder één keer met die tuinharken te knipperen informeert naar precies die ene melksoort die ik níét heb. Daarna volgt iets over een smaakje. En - ik verzin dit niet - iedere keer beweert ze dat ik de verkeerde smaak in haar lattééé heb gedaan. Ja, lattééé. Op z’n Amerikaans uitgesproken, alsof ze rechtstreeks uit een Netflix-serie de zaak is binnengelopen.
Om dat voor te zijn, vraag ik tegenwoordig vóór ik ook maar iets doe naar haar complete, ultra-precieze bestelling. Inclusief smaakje, melksoort, temperatuur, de actuele stand van haar chakra’s en eventuele kosmische randvoorwaarden. Alles. Zodat ze me niet opnieuw aan mezelf kan laten twijfelen. Want daar lijkt het om te gaan. Ze aast op dat moment waarop ik denk dat ik iets verkeerd heb gedaan en uit pure klantvriendelijkheid aanbied om het drankje te vergoeden, waarschijnlijk geleerd van een TikTok-goeroe die instructievideo’s maakt over hoe je gratis koffie kunt scoren door medewerkers net lang genoeg te laten twijfelen aan hun eigen functioneren.
Ze tart mijn klantvriendelijkheid. Maar ook mijn klantvriendelijkheid kent grenzen. Dus de volgende keer dat ze vraagt om een extra beker, meer ijsblokjes, minder ijsblokjes, tóch een ander smaakje, een dunner rietje, een dikker rietje of een aanpassing die pas opkomt nadat haar drankje al klaar is, ga ik iedere extra handeling gewoon berekenen. Wie het laatst lacht, lacht tenslotte het lucratiefst.
Irene Pigge
De Koffiekaravaan
